De psychologie achter het verlangen naar eten

Het badkleding seizoen komt er weer aan. Voor de meesten van ons is het aftellen begonnen naar chille, luie dagen aan het zwembad of relaxen op het strand. Echter, voor sommigen ligt de focus niet zozeer op zonnebrillen en strandballen, maar op hoe snel ze de laatste kilo’s kwijt kunnen raken om er goed uit te zien langs het zwembad. Ondanks dat wij bij Gelukkig Lijf niet zo van het kortstondige dieeten zijn, snappen we de behoefte om deze laatste kilo’s zo snel mogelijk kwijt te raken. Echter blijkt dit in de praktijk vaak nog best heel lastig te zijn. Periodes met enorme behoefte en verlangen aan eten, maken het er alles behalve makkelijker op. We herkennen het allemaal vast wel. Toch lijkt het onderzoek naar het ontstaan van het verlangen naar eten pas recentelijk vorm te krijgen. Laten we eens een kijkje nemen!

Psychologisch onderzoeksters Eva Kemps en Marika Tiggemann van de Flinders Universiteit in Australië hebben veel onderzoeken die gedaan zijn rondom het verlangen naar eten en hoe dit het beste onder controle te houden zijn beschreven in een artikel in het wetenschappelijke tijdschrift Current Directions in Psychological Science.

We hebben allemaal wel eens echte honger ervaren, waarbij elk eten wat je in je handen kunt krijgen voldoende is. Maar wat het plotselinge sterke verlangen naar eten anders maakt dan honger is hoe specifiek het is. We willen niet zomaar iets eten, we willen ribbel chips met barbecue smaak of ‘cookie dough’ ijs (je weet wel welke ik bedoel toch? 😉 ). Veel van ons ervaren dit verlangen wel eens, maar voor sommigen kan dit verlangen serieuze gevaren voor de gezondheid betekenen. Het is bijvoorbeeld aangetoond dat dit verlangen naar voedsel periodes van eetbuien kan veroorzaken, welke weer kunnen leiden tot obesitas en eetstoornissen. Daarbij kunnen eetbuien ook voor gevoelens van schaamte en schuld zorgen.

Waar komt dit verlangen naar eten vandaan? Veel studies suggereren dat het maken van een mentaal beeld een sleutelrol speelt bij het verlangen naar voedsel. Wanneer mensen verlangen naar een specifiek type voedsel, hebben zij hele levendige beelden hiervan in hun hoofd. Het maken van beelden in je hoofd kost flink wat cognitieve vermogens, of hersencapaciteit. De resultaten van een van de studies genoemd in het artikel liet zien dat wanneer proefpersonen iets aan het inbeelden zijn, het heel lastig is om bepaalde cognitieve taken goed te volbrengen. In een experiment onthielden deelnemers die verlangden naar chocola minder woorden en deden er langer over om rekensommen te maken. De link tussen het verlangen naar voedsel en mentale verbeelding, gepaard met het feit dat mentale verbeelding flink wat hersencapaciteit nodig heeft, kan helpen om te verklaren waarom het verlangen naar voedsel zo storend kan zijn. Wanneer we een voorstelling maken van het voedsel, gebruiken we zoveel hersencapaciteit dat het lastig is om andere taken nog uit te voeren.

Andere onderzoeksresultaten suggereren dat deze relatie ook in de omgekeerde volgorde werkt: het zou mogelijk kunnen zijn om cognitieve taken te gebruiken om het verlangen naar voedsel te stillen. Proefpersonen die voorheen enorm naar voedsel verlangden, rapporteerden een daling van dit verlangen op het moment dat ze beelden in hun hoofd vormden van bekende beelden (ze werden bijvoorbeeld gevraagd om een regenboog voor zich te zien) of geuren (bijvoorbeeld eucalyptus). In een ander experiment keken proefpersonen naar flikkerende patronen van zwarte en witte stippen op een monitor. Na het bekijken van dit patroon, rapporteerden zij een daling in de levendigheid van de beelden die zij in hun hoofd hadden van het voedsel, evenals een daling in het verlangen naar het voedsel.

Volgens de Australische onderzoekers wijzen deze resultaten erop dat het doen van een simpele visuele taak een veelbelovende methode kan zijn om het verlangen naar voedsel tegen te gaan. De auteurs suggereren dat oplossingen in het het normale leven kunnen bestaan uit het integreren van de beschreven taken in technologie die voor iedereen toereikend is, zoals smartphones of tablets. Ze concluderen dat deze experimentele aanpak zelfs verder kan gaan dan alleen het verlangen naar voedsel, maar ook naar bijvoorbeeld drugs en alcohol. Best heel hoopgevend dus!

Hoe zou jij het vinden om een app te hebben die je helpt bij het beheersen van je behoeftes naar eten, alcohol of drugs? Of heb je andere manieren om hiermee om te gaan? Deel ze met ons op onze Facebook-pagina of Instagram. We zijn benieuwd!

 

 

Bron: E. Kemps, M. Tiggemann. A Cognitive Experimental Approach to Understanding and Reducing Food Cravings. Current Directions in Psychological Science, 2010; 19 (2): 86 DOI: 10.1177/0963721410364494

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.